«نمیخواستم نقش قربانی را بازی کنم»
ادی مورفی در اظهارنظری صریح اعلام کرد که دلیل ترک مراسم، خشم از آلن آرکین یا برگزارکنندگان نبود، بلکه او نمیخواست تمام شب را با چهرهای شکستخورده در مقابل دوربینها بنشیند. او در این باره میگوید:
«من نمیخواستم آن پسری باشم که بقیه تمام شب به او نگاه میکنند و با خودشان میگویند: اوه، طفلکی جایزه را نگرفت. من نمیخواستم برای ساعتها سوژه دلسوزی دیگران باشم.»
او توضیح داد که اتمسفر سالن بعد از اعلام نتایج برای او سنگین شده بود. مورفی که به عنوان یک کمدین و ستاره تراز اول عادت به مدیریت صحنه دارد، ترجیح داد به جای تظاهر به خوشحالی یا تحمل نگاههای ترحمآمیز، به فضای شخصی خود بازگردد.
تاثیر فیلم «نوربیت» بر شکست اسکار
بسیاری از منتقدان سینمایی معتقدند که زمانبندی اکران فیلم کمدی «نوربیت» (Norbit) درست در زمان رایگیری اسکار، به شانس مورفی آسیب جدی زد. در حالی که او در «دختران رؤیایی» یک بازی دراماتیک و عمیق ارائه داده بود، حضورش در یک کمدی با نقدهای بسیار ضعیف، ذهنیت داوران آکادمی را تغییر داد.
با این حال، مورفی در مصاحبههای جدیدش تاکید کرده که اگرچه برنده نشدن در آن لحظه تلخ بود، اما او هرگز اجازه نداده است که جوایز، ارزش هنری او را تعریف کنند. او با لبخند میگوید که حضور در مراسم اسکار به عنوان نامزد، خود یک پیروزی بزرگ بود، اما ماندن در سالن و “قربانی به نظر رسیدن” چیزی نبود که او برای آن ساخته شده باشد.
بازگشت مقتدرانه به دنیای هنر
ادی مورفی پس از آن دوران، دورهای از گزیدهکاری را پشت سر گذاشت و دوباره با پروژههای موفقی مثل «دومایت اسم من است» (Dolemite Is My Name) به صدر اخبار بازگشت. او نشان داد که حتی بدون مجسمه طلایی اسکار، همچنان یکی از تاثیرگذارترین چهرههای تاریخ سرگرمی است.
داستان ترک اسکار توسط مورفی، درس بزرگی درباره عزت نفس و صداقت با خود در هالیوود است؛ جایی که معمولاً بازیگران ترجیح میدهند پشت نقابهای لبخند، احساسات واقعی خود را پنهان کنند.
