جامعه هنری جهان با یکی از جنجالیترین و تأثیرگذارترین چهرههای قرن بیستم وداع کرد. بریژیت باردو (Brigitte Bardot)، بازیگری که نه تنها یک ستاره سینما، بلکه نماد فرهنگی و مظهر آزادیهای اجتماعی در دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی بود، در سن ۹۱ سالگی در خانه خود در جنوب فرانسه درگذشت.
ظهور یک فوقستاره؛ از باله تا پرده نقرهای
بریژیت باردو که در پاریس متولد شده بود، ابتدا مسیر رقص باله را پیش گرفت، اما زیبایی خیرهکننده او به سرعت توجه دنیای مد و سینما را جلب کرد. او با حضور در فیلم «و خداوند زن را آفرید» (And God Created Woman) به کارگردانی راجر وادیم در سال ۱۹۵۶، به شهرتی جهانی دست یافت. این فیلم نه تنها او را به یک نماد بینالمللی تبدیل کرد، بلکه استانداردهای جدیدی را در سینمای مدرن آن زمان تعریف نمود.
زنی که فراتر از یک بازیگر بود
در دورانی که هالیوود تحت سیطره ستارههایی مانند مریلین مونرو بود، بریژیت باردو پاسخ اروپا به زیبایی و جذابیت زنانه محسوب میشد. با این حال، او هرگز اجازه نداد در کلیشهها محدود بماند. او با موهای بلوند آشفته و استایلی که ترکیبی از سادگی و اشرافیت بود، الهامبخش طراحان مد بزرگی همچون «دیور» و «شنل» شد.
او در طول دوران فعالیت حرفهای خود در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی به ایفای نقش پرداخت و با کارگردانان بزرگی نظیر ژان-لوک گدار در فیلم «تحقیر» (Contempt) همکاری کرد؛ اثری که هنوز هم به عنوان یکی از شاهکارهای موج نوی سینمای فرانسه شناخته میشود.
خداحافظی زودهنگام با سینما و وقف زندگی برای حیوانات
یکی از عجیبترین تصمیمات زندگی باردو، کنارهگیری داوطلبانه او از دنیای بازیگری در سال ۱۹۷۳ و در اوج شهرت (سن ۳۹ سالگی) بود. او اعلام کرد که دیگر نمیخواهد بخشی از «صنعت توهمساز» باشد و باقی عمر خود را وقف دفاع از حقوق حیوانات کرد.
او با تأسیس «بنیاد بریژیت باردو»، به یکی از صریحترین و فعالترین مدافعان حقوق حیوانات در جهان تبدیل شد. او حتی مدال افتخار «لژیون دونور» فرانسه را رد کرد، چرا که معتقد بود دولت فرانسه اقدامات کافی برای حفاظت از حیوانات انجام نمیدهد.
میراث و جنجالها: چهرهای که هرگز فراموش نمیشود
زندگی باردو خالی از حاشیه نبود. او در سالهای پایانی زندگیاش به دلیل اظهارنظرهای تند سیاسی و اجتماعی، چندین بار مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، تأثیر او بر فرهنگ عامه، مد و حقوق مدنی غیرقابل انکار است. او به زنان نسل خود آموخت که میتوانند مستقل، جسور و انتخابگر باشند.
سخن پایانی
درگذشت بریژیت باردو، پایان فصلی باشکوه از تاریخ سینمای کلاسیک است. او که زمانی توسط شارل دوگل به عنوان «صادرات ارزشمندتر از ماشینهای رنو برای فرانسه» توصیف شده بود، اکنون به تاریخ پیوسته است. میراث او در فریمهای سیاه و سفید فیلمهای قدیمی و در فعالیتهای بشردوستانهاش برای موجودات بیزبان، برای همیشه زنده خواهد ماند.
اخبار روز در وبسایت آلارا اینترتینمنت!
