دنیای سینما یکی از بزرگترین و تطبیقپذیرترین بازیگران تمام دوران خود را از دست داد. رابرت دووال، بازیگر برنده جایزه اسکار که با نقشآفرینیهای خیرهکنندهاش در آثاری چون «پدرخوانده»، «اینک آخرالزمان» و «بخششهای مهربان» به بخشی جداییناپذیر از تاریخ هنر هفتم تبدیل شده بود، در سن 95 سالگی در خانه خود در ویرجینیا درگذشت.
همسر او، لوسیانا دووال، در بیانیهای احساسی تایید کرد که این بازیگر بزرگ روز یکشنبه، 15 فوریه 2026، در کمال آرامش و در حالی که توسط خانوادهاش احاطه شده بود، به دلیل کهولت سن دار فانی را وداع گفته است. او رابرت را نه تنها یک اسطوره برای جهان، بلکه همسری مهربان و انسانی والا توصیف کرد که تمام وجودش را وقف هنر و حقیقت شخصیتهایی کرد که جان میبخشید.
از «تام هگن» تا «سرهنگ کیلگور»؛ کارنامهای به وسعت هفت دهه
رابرت دووال حرفه بازیگری خود را در دهه 1950 آغاز کرد، اما حضور او در نقش «بو رادلی» در فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» (1962) بود که نام او را بر سر زبانها انداخت. با این حال، بسیاری از هواداران سینما او را با نقش تام هگن، وکیل وفادار خانواده کورلئونه در شاهکارهای فرانسیس فورد کاپولا، یعنی «پدرخوانده» 1 و 2 به یاد میآورند.
دووال توانایی عجیبی در تبدیل کردن نقشهای مکمل به قطبهای جذاب فیلم داشت. او در فیلم «اینک آخرالزمان» با جمله معروف «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم»، یکی از ماندگارترین دیالوگهای تاریخ سینما را از زبان سرهنگ ویلیام کیلگور خلق کرد؛ نقشی که برای او نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.
افتخارات و جایزه اسکار
رابرت دووال در طول دوران حرفهای خود هفت بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد. او سرانجام در سال 1983 برای بازی در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که در حال بازسازی زندگی ویرانشدهاش بود، در فیلم «بخششهای مهربان»، برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. او همچنین جوایز معتبر دیگری از جمله گلدن گلوب و امی را در کارنامه پربار خود دارد.
سبک بازیگری و میراث
دووال به دلیل سبک بازیگری ناتورالیستی و دقت در جزئیات شناخته میشد. او از زرقوبرق هالیوود گریزان بود و ترجیح میداد در مزرعه آرام خود در ویرجینیا زندگی کند. همکارانش او را «بازیگرِ بازیگران» مینامیدند؛ کسی که حضورش در هر پروژه، به آن اعتبار و وزنی دوچندان میبخشید. آل پاچینو و رابرت دنیرو، همبازیهای او در «پدرخوانده»، در پیامهای تسلیت خود او را یکی از بزرگترین استعدادهای قرن بیستم توصیف کردند.
وداع با آخرین بازماندگان عصر طلایی
با مرگ رابرت دووال، سینما یکی از آخرین پیوندهای زنده خود با عصر طلایی هالیوود نوین را از دست داد. خانواده او از طرفدارانش خواستهاند که برای بزرگداشت یاد او، به تماشای یک فیلم خوب بنشینند یا داستانی زیبا را در کنار دوستانشان روایت کنند؛ چرا که رابرت همیشه معتقد بود سینما و داستانگویی بهترین راه برای درک روح انسانی است.
نام رابرت دووال همواره در کنار بزرگانی چون مارلون براندو و پل نیومن به عنوان ستونهای بازیگری مدرن باقی خواهد ماند. یادش گرامی و نامش بر تارک سینما جاودان.
اخبار روز در وبسایت آلارا اینترتینمنت!
